 Algemene
inleiding
Veel
vrouwen vallen, als hun zwangerschap misloopt, van een roze
wolk in een zwart gat. Ze worden gewoonlijk geconfronteerd
met vervelende reacties. Vooral als het gaat om een vroege
miskraam, in de eerste drie maanden van hun zwangerschap,
stuiten ze op een muur van onbegrip, soms zelfs bij hun naaste
familieleden en vrienden.
"Ik ben ervan overtuigd
dat het motto 'niet zeuren' de boventoon voert. Pas als
iemand drie of meer keer een miskraam heeft gehad, wordt
er iets erkend in de sfeer van 'wat sneu nou'."
"Ik kreeg opmerkingen als: 'De eerste een miskraam?
Dat is doodnormaal.' Of ze begonnen over een kennis die
er wel vijf had gehad, of over een doodgeboren kind na
acht maanden zwangerschap: het kon altijd wel erger. Terwijl
ik op dat moment een heel essentieel verdriet leed. Het
was voor mij heel belangrijk dat er over gepraat mocht
worden. Ik vond het zo raar dat daar een taboe op leek
te rusten."
Huisartsen en specialisten,
voor wie een vrouw met een miskraam een routinegeval is,
houden nog vaak te weinig rekening met de emotionele beleving
van de vrouw. Hun voorlichting schiet bovendien nogal eens
tekort en veel vrouwen worden dan ook overweldigd door de
lichamelijke verschijnselen, zoals hevig bloedverlies, waarmee
een miskraam vaak gepaard gaat.
Door: Martha van Buuren &
Wiebe Braam
|
