Algemene inleiding
Veel vrouwen vallen, als hun zwangerschap misloopt, van een roze wolk in een zwart gat. Ze worden gewoonlijk geconfronteerd met vervelende reacties, vooral als het gaat om een vroege miskraam, aan het begin van de zwangerschap.

Afscheid nemen en verwerking
Het zien van de vrucht of het kind is, voor zover het althans mogelijk is, zeer belangrijk voor de verwerking van het verlies. Het vasthouden, het tegen je aan houden, praten tegen je kind, zeggen dat je van hem of haar houdt: dat kan later van onschatbare waarde blijken te zijn. Gun jezelf daar de tijd voor.

Boekbespreking: "Als je zwangerschap misloopt"
Het boek 'Als je zwangerschap misloopt' is geschreven door Martha van Buuren, een journaliste die zelf een miskraam meemaakte, en Wiebe Braam, een arts die meer boeken op medisch gebied heeft gepubliceerd. Het bevat uitgebeide informatie over alles wat met een miskraam te maken heeft.

Curettage
Als een miskraam, zoals in de meeste gevallen, duidelijk zonder complicaties lijkt te verlopen, is er geen reden voor verwijzing naar een gynaecoloog, omdat een curettage dan niet nodig is. Toch gebeurt dat wel steeds vaker en meestal wordt dan ook een curettage gedaan.

De geboorte van de vrucht
Of je iets van de uitdrijving van de vrucht merkt, hangt vooral af van de grootte van de vrucht. Het spreekt vanzelf dat het nogal wat uitmaakt of je een miskraam bij zes of bij twaalf weken hebt. Ook belangrijk is hoe lang het vruchtje al dood is voor de miskraam optreedt.

Lichamelijk onderzoek
Het lichamelijk onderzoek moet vaststellen of er inderdaad sprake is van een (dreigende) miskraam of dat het bloedverlies een andere oorzaak heeft. Een inwendig onderzoek zal daar meestal bij horen. Als de baarmoedermond nog dicht zit, spreekt men van een dreigende miskraam.

Literatuurverwijzingen
Wil je verder lezen over de gevolgen en de emotionele verwerking van een miskraam? Dan vind je hieronder een opsomming van een aantal interessante boeken.

Nasleep
Een miskraam of doodgeboorte is een plotseling einde, niet alleen van de zwangerschap, maar ook van een manier van leven, van de contacten die je als zwangere hebt en van de dromen en toekomstverwachtingen. Je staat ineens midden in een groot verdriet en mist die 'roze' wereld.

Onderzoek en begeleiding
Je mag van je huisarts, verloskundige of gynaecoloog verwachten dat ze je, naast enige betrokkenheid, voldoende informatie geven. Dat is niet alleen nodig om je voor te bereiden op hetgeen er gaat gebeuren. Het is ook van belang dat je, dankzij de informatie, weet wanneer zich opnieuw een noodsituatie voordoet en je moet bellen.

Het rouwproces
Een miskraam is voor de meeste vrouwen (en hun partner) een zeer ingrijpende gebeurtenis, waarna een periode volgt die alle kenmerken van een echt rouwproces kan vertonen. Grofweg bestaat die uit een opeenvolging van ongeloof, ontkenning, opstandigheid en kwaadheid, die overgaat in wanhoop en verdriet.

Verhalen over verlies
Helaas verlopen niet alle zwangerschappen probleemloos. Soms gaat er al in de eerste weken iets mis en verlies je het vruchtje tijdens een miskraam. Op deze pagina vind je de persoonlijk en ontroerende verhalen van vrouwen die een miskraam hebben meegemaakt, of op een andere manier een kindje verloren.

Het verloop van een miskraam
In de medische boeken wordt vaak wat geringschattend gedacht over de mate van pijn die je tijdens een miskraam kunt hebben. Zeker wanneer de zwangerschap verder dan tien weken is gevorderd, begint die pijn aardig te lijken op de pijn van weeën bij een bevalling.